Vandaag

Vakantie (Ben weg. Tot over drie weken)

Overzicht (de laatste Vandaag met allerlei boeiende inzichten!)

Vakantie

Roland Garros is het moment voor het laatste voorjaarsgriepje, daarna komt Wimbledon, ineens houdt Buitenhof zomaar op - volgend jaar graag weer even een waarschuwing - en je weet dat het definitief zomer is als de Tour begint. (Ik breng het niet op, maar iemand moet eens tien minuten Radio-één-tourcommentaar van na half zes letterlijk uitschrijven en publiceren - groter leegte is onmogelijk.) Mart Smeets en dat doping gewoon bij sport hoort. Mijn eigen Tourillusie eindigde (1971) toen Luis Ocaña zich, volgens mijn herinnering, met twintig minuten voorsprong in een ravijn reed. (Waar had hij zich mee volgespoten?)

Vakantie - het is alsof er geen crisis bestaat - is dit jaar erger dan ooit. Van Pasen via het hedendaagse bedenksel van de meivakantie en al die vrije dagen tot en met Pinkstermaandag: in die paar maanden - april en mei - dat in veel sectoren het echte geld moet worden verdiend waren dit jaar zelfs de meest ordentelijke lieden op vakantie. Met dienstkameraden weekje fietsen rond de Bodensee, dat soort dingen.

Vervolgens in juni de vroege zomervakantiegangers, in juli de bulk, in augustus en begin september de boomers zonder kinderen, en zo heb je vijf- en en een halve maand dat er voortdurend wel iemand niet is.

Het zal niet gebeuren, maar deze situatie roept om nationaal-centralistische actie. Net als in Frankrijk: een maand dat iedereen weg is en daarna de rentrée. Ik stel voor Nederland voor: juli. Vanwege de niet-bestaande klimaatverandering door menselijk ingrijpen regent het de laatste jaren voor de vakantievierders in eigen land in augustus veel te veel. Rond de jaarwisseling gebeurt er ook niks, dus vakantieperiode twee valt van half december tot half januari. Voor de gipsliefhebbers ligt er dan ook wel ergens sneeuw. Weg met tweede paas- en pinksterdag, 30 april, 1 mei, 5 mei, hemelvaart en die rare meivakantie. Kost teveel, broekriem, aan het werk als het er op aan komt.

Even tussendoor: had ik U al eens opmerkzaam gemaakt op het moderne fenomeen van de driedaagse werkdag? Veel blijkbaar teveelverdienende (vooral) dames op provincie- en gemeentehuizen werken tegenwoordig uitsluitend op maandag, dinsdag en donderdag. Vijf dagen: onmogelijk. Maandag tot en met donderdag: hoogst vermoeiend. Dus woensdag ook vrij. Secretariaat weet van niks, mevrouw is niet vinden, hoezo vergunning?

Kortom. Ik ben de komende drie weken op vakantie. Ik heb het even helemaal gehad. De gescheiden inburgering, de PvdA, Hirsch Ballin, het afluisteren van journalisten, de invallen bij cartoonisten, de wondere denkwereld van Wouter Bos, de afwezige denkwereld van Balkenende, de verdwijnende democratie en de Europese Unie die daarvoor in de plaats komt, het wacht maar even.

Tot later.

Vandaag

Ayatollahs kloppen aan de deur (2) (de zoveelste recente aantasting van de democratie: ter Horst laat journalisten afluisteren. De elite is in paniek en keert zich tegen ons)

Gescheiden inburgering (is beter, zegt wetenschapper, want doen ze thuis in Afrika ook)

Elite (2) (PvdA zakt steeds verder weg in het moeras)

Lissabon (2) (Duits Constitutioneel Hof: democratie kan alleen op nationaal niveau)

Elite (de progressieve elite wantrouwt haar kiezers - geen wonder dat ze hard weglopen)

Lissabon (Duits grondwettelijk Hof doet volgende week uitspraak over het Verdrag van Lissabon)

Conservatieve dilemma's over Iran (fanclub voor Ahmedinejad, kritiek op Obama, of verstandige diplomatie)

Zombie parties (politieke partijen die langdurig de kluts kwijt zijn. De PvdA bijvoorbeeld)

Wereldburgers (onze nationalisten zijn wereldberoemd, onze kosmopolieten lezen geen Engels)

Neda (stierf, als vrije vrouw, zonder hoofddoek)

Fellow travelers in de PvdA (met de drie redenen waarom de PvdA ten onder zal gaan)

Ayatollahs kloppen op de deur (In Nederland! De Staatsintimidatie van het vrije woord neemt een volgende stap. Politiek zwijgt)

Pechtold vs. Bos over integratie (D66 ziet geen integratieprobleem, alleen een Wilders-probleem)

Elsbeth's beschaving (Nieuw dieptepunt. Etty verwijt haar tegenstanders nazi-methodes: "Het Jodenjong loert".)

Olie (tanks en tankers barsten van de voorraden, maar de olie wordt duurder. Gevolg van wereldwijd zwerfkapitaal op zoek naar bubbels)

Teheran (miljoen mensen op straat: Opperste Leider krijgt twijfels over de wil van Allah)

Identificatie (allochtone middenklasse ziet NL-paspoort vooral als 'handig reisdocument')

Optimisme (op de financiële markten onstaan nieuwe bubbels, maar met de echte economie gaat het beroerd)

Ayatollahs kloppen aan de deur (2)

Met expliciete toestemming van PvdA-minister van Binnenlandse Zaken ter Horst luistert de AIVD al sinds 15 januari journalisten af. Aanleiding: berichtgeving in de Telegraaf over 'intelligence' over Irak die zowel de geheime dienst als vooral ook de premier in hun hemd zette. Uit openbare bronnen kon iedereen destijds afleiden dat Saddam Hussein niet langer beschikte over massavernietigingswapens, maar dienst noch PM bleken in staat de krant te lezen en liepen achter fabricaties van buitenlandse collega-diensten aan.

Het vaderland was bepaald niet in clear and present danger, degenen die de berichtgeving naar de Telegraaf lekten bewezen ons een dienst door het onbenul van politiek en AIVD aan de kaak te stellen, maar autoritair ijskonijn ter Horst laat vervolgens maandenlang de vrije pers afluisteren. Is dit haar uitwerking van de noodzakelijke opstand van de elite? Iemand nog verbaasd dat de PvdA steeds verder weg zakt in de peilingen? Is er bij die partij nog enig besef van democratisch fatsoen aanwezig?

De stappen naar een 'geleide democratie' in Poetin-stijl volgen elkaar steeds sneller op: intimidatie van cartoonisten en websites, de vervolging van Wilders, de inval bij journaliste van der Graaf en dan nu het langdurig afluisteren van de hoofdredactie van de Telegraaf. Vrijheid van meningsuiting, kritiek en onderzoeksjournalistiek moeten blijkbaar de kop in worden gedrukt. Wat nu gebeurt is decennialang ondenkbaar geweest.

De Nederlandse bestuurlijke elite is in grote paniek.

Gescheiden inburgeren

Dr. Rogier van 't Rood (NRC, 6/7) wil dat minister van der Laan het gescheiden inburgeren niet verhindert. Waarom? Ten eerste: de doctor is in Kenia geweest, en daar heeft gescheiden opvoeden van mannen en vrouwen groot succes. Ten tweede: veertig jaar geleden had de vrouwenemancipatie in Nederland ook veel baat bij aparte vrouwengroepen.

De eerste denkfout is er één van plaats. De in te burgeren doelgroep bevindt zich in Nederland, niet in de derde wereld. Wie a priori niet in staat is in te burgeren in een gemengd gezelschap had hier niet moeten komen, of niet moeten worden toegelaten. Migratie is een keuze. De migrant kiest voor een nieuwe cultuur, het land van aankomst kiest nieuwkomers die iets bijdragen en in staat zijn zich aan te passen. Daarom mag van migranten meer worden gevraagd dan van mensen in Kenia.

Het tweede misverstand is er één van tijd. Meer bijzonder: van ontwikkeling. De migrant komt aan in het land van nu, niet dat van veertig jaar geleden. Daarom is het noodzakelijk, maar ook mogelijk het actuele stelsel van waarden als package deal over te nemen, in plaats van opnieuw een ontwikkeling van decennia door te moeten maken. Dat maakt ook vooruitgang mogelijk. Anders zou bijvoorbeeld ook iedere generatie opnieuw het westerse, seculiere wiel moeten uitvinden.

Inburgering, gemengd en al, mag voor velen een schoktherapie zijn, juist door die confrontatie met de moderne wereld. Dat is de bedoeling, dat schiet ook het meeste op, en maakt verdere vooruitgang mogelijk: zowel voor inboorlingen als voor nieuwkomers. Als er wordt ingeburgerd alsof we ons veertig jaar geleden in Afrika bevinden zijn we nog wel even bezig.

Elite (2)

De commissie-Dijksma schreef een brief over het PvdA-debacle bij de EU-verkiezingen. Geen woord over het referendum, Lissabon en het monddood maken van de EU-kiezer. Dan was Guusje ter Horst in Vrij Nederland eerlijker: ze wil een opstand van de elite, de burgers moeten maar eens ophouden met zeuren, en weer eens respect tonen voor de bestuurder. Op naar de nul zetels!

Die opstand is er al lang, en is precies de reden voor het PvdA-debacle. De PvdA-elite heeft zichzelf losgezongen van haar achterban, en is nog steeds niet in staat de sociaal-democratie (het reformisme) opnieuw op de kaart te zetten - zelfs niet nu de kredietcrisis de neo-liberale ideologie definitief om zeep heeft geholpen. De elite wantrouwt de burger, en die kiezer zoekt zijn heil dus elders. De leiders kunnen ondertussen beter een ander volk kiezen.

Het blijft natuurlijk verbazingwekkend dat 'analyses' van het PvdA-probleem voorbijgaan aan de afbraak van de sociale zekerheid, de marktwerking in en van alles, de verhoging van de AOW-leeftijd, de middenklasse-hobbies met het onderwijs, de bezuinigingen op alles van licht-autistische kinderen via doof-blinden tot demente bejaarden, het ook na de crisis ongemoeid laten van de financiële sector, en het negeren van het EU-referendum. Geen wonder dat de achterban zich van de partij afkeert en de middenklasse zich uit goedbegrepen eigenbelang wendt tot D66 en GroenLinks.

En dan is er nog die wonderlijke vertekening van het 'verheffingsideaal'. Alsof een onderklasse in het verleden door goedwillende notabelen uit de drek omhoog is getrokken, en er niet zoiets bestond als de arbeidersbeweging in het algemeen, en de vakbeweging in het bijzonder. Agnes Kant wees daar eerder deze week terecht op. De sociaal-democratische elite sloot zich bij die bewegingen aan, eerder uit een besef dat de status quo onhoudbaar was en tot grote brokken (revolutie!) zou leiden, dan vanwege een verheffingsgedachte.

Misschien droomt het autoritaire ijskonijn ter Horst van het bestuurlijk model dat het in Europa (en in Rusland, China en Iran) zo goed doet: een elitair bestuur dat zijn zin doorzet ongeacht de wil van de kiezers, geleide democratie, schijndemocratie, met hooguit op lagere niveaus enige georganiseerde inspraak. Uiteindelijk is dat de uiterste consequentie van de opstand van de elite. (Misschien is de DDR-oplossing een optie: het voor de eeuwigheid bevriezen van de zetelverdeling zoals die bij de afgelopen parlementsverkiezingen uit de bus rolde.)

Ooit speculeerde Bos even over het Scandinavisch model: een flexibele arbeidsmarkt gecombineerd met een dijk van een sociaal vangnet. Het kwam er niet van. Geen van beiden: de arbeidsmarkt bleef verstard en de collectieve sector wordt steeds verder uitgekleed. Uiteindelijk blijft Bos een Blairite die niet over zijn eigen schaduw heen kan springen, en slaagt zijn partij er niet in een programma te bedenken dat aansluit bij de emoties en belangen van haar kiezerspotentieel.

En zo blijft de PvdA gevangen in een permanente krimpmodus, totdat het laatste lid een kritisch rapport - 'het moet nu echt anders' - publiceert over het verlies van de allerlaatste kamerzetel.

Lissabon (2)

Ongrondwettelijk is Lissabon niet, volgens het Constitutioneel Hof in Karlsruhe, en dat stemde menig EU-leider vrolijk. Maar daar houdt de pret dan ook op. Het Hof stelt vast dat, ook onder de huidige, Europa-vriendelijke Duitse grondwet, de EU nooit meer kan zijn dan een verbond van soevereine staten, en in geen geval een federale staat.

De overdracht van iedere individuele bevoegdheid aan de EU moet door het Duitse parlement worden goedgekeurd. Dat wil zeggen: ook en vooral de bevoegdheid om bevoegheden over te dragen (de Kompetenz-Kompetenz!) moet op het nationale vlak blijven liggen. Juist de mogelijkheid om vanuit Brussel zonder nationale instemming nieuwe bevoegdheden naar zich toe te trekken is een kernpunt in 'Lissabon'. De Duitse wet moet worden aangepast om te zorgen dat het nationale parlement per geval het laatste woord houdt. De Bondsdag heeft niet op zijn tellen gepast en 'moet nablijven', aldus de Duitse pers.

Op het Europees niveau heerst bovendien een 'democratisch tekort', zegt het Hof, het europarlement voldoet van geen kant en het kan ook nooit wat worden. De EU kan alleen gelegitimeerd zijn door de nationale democratieën. De ware democratie is en blijft bij de naties.

Schieten we iets op met deze uitspraak? Voorlopig niet, al ben ik benieuwd naar serieuze analyses van dit vonnis. Lissabon gaat door, het Nederlandse parlement had zichzelf ten opzichte van Europa al lang geleden buiten spel gezet, ons recht erkent (i.t.t. het Duitse) de Europese wetgeving als hoger dan de nationale. Bij ons is de soevereiniteit, waar het Hof in Karlsruhe zo trots over spreekt en waarvan de Duitse grondwet geen overdracht toestaat, al lang weggeven.

Feitelijk, echter, is ook in Duitsland een grote meerderheid van wet- en regelgeving van Europese oorsprong, en komt die dus tot stand in die context van het Europees democratisch tekort. Het vonnis ademt een sfeer van 'tot hier en niet verder', maar komt te laat.

(hier het hele vonnis, hier een samenvatting in het Engels, en hier in het Duits. Hier nog een mening in der Spiegel.)

Elite

Wouter Bos vindt elites essentieel voor de sociaal-democratie. Ik ben bang dat weinigen der verworpenen der aarde, althans in ons land, geneigd zijn leiders te volgen die zichzelf als elite zien. Links heeft veel interessante voorlieden gehad die uit gegoede kringen kwamen, de middenklasse, de adel ook wel, maar noblesse oblige: Marx, Prins Bakoenin, Troelstra, Henriëtte Roland Holst, van der Goes van Naters of Schelto Patijn stonden zich niet voor op hun status of afkomst. Eerder was bij deze leiders sprake van een groot gevoel van dienstbaarheid aan de 'arbeidersklasse'.

Het echte probleem van de huidige elite van links is dat ze dat ze haar voormalige achterban op heel eenvoudige onderwerpen in de steek heeft gelaten en haar te verheffen doelgroepen in feite domweg wantrouwt (merkwaardig genoeg met uitzondering van migranten - die kunnen bij de PvdA geen kwaad doen). 'Gewone burgers aan het woord laten leidt maar tot onderbuikgevoelens en eng nationalisme, en we weten waar dat toe kan leiden.', is de basisredenering. De zelfverklaarde progressieve elite van links zet zonder schroom Goebbels, de Waffen-SS, Anne Frank en het Jodenjong loert in tegen het gevoel van onvrede onder haar potentiële kiezers - geen wonder dat die hard weglopen.

De PvdA deed weinig tegen Lubbers' afbraak van de collectieve sector, Kok schudde zijn ideologische veren af en keurde Lubbers achteraf goed, en de partij ging vervolgens vrolijk aan de gang met haar eigen neo-liberale agenda.

Met de recessie als dekmantel werkt de PvdA - in strijd met haar programma - nu mee aan verheffing van de AOW-leeftijd. Als er één onderwerp is waar haar achterban allergisch voor is, is het dat wel. En dan zo mooi halverwege twee verkiezingen. Uit weinig spreekt zoveel elitair onbegrip voor het leven van gewone werkende mensen dan de bewering dat iedereen wel probleemloos twee jaar langer kan gaan werken.

De linkse 'elite' brak al datgene af waar werkende mensen hun gevoel van zekerheid en vertrouwen in de samenleving aan ontleenden: de sociale zekerheid, de nutsbedrijven, het ouderwets degelijke onderwijs, de vertrouwde alledaagse Nederlandse cultuur, en uiteindelijk, bovenal, de politieke democratie.

Het elitair 'enthousiasme' over de globalisering en Europa waar Bos van spreekt was in werkelijkheid de overtuiging dat de wereld zich onvermijdelijk en ééndimensionaal ontwikkelt naar een toekomst waarin de markt en supra-nationale bureaucraten die zich naar die markt voegen de samenleving bepalen. En dus niet langer de politiek als uitdrukking van de wil van het soevereine volk. Dan moet de elite ook niet klagen dat het volk niet meer in hun politiek geïnteresseerd is.

De politiek, zeker de linkse, heeft zich afgekeerd van de noden, de belangen en de waarden van haar kiezers. En de politiek heeft zichzelf met een beroep op globalisering en Europa feitelijk overbodig verklaard. In dat licht is 12% voor de PvdA eigenlijk nog vrij veel.

P.S. De koppensneller van NRC-Handelsblad gaf Bos' artikel de onderkop "Leidende elite zal het vertrouwen in de massa moeten herwinnen" mee. In, niet: van. Heel mooi. Bos was zelf nog niet zover: "De elite zal daarin voorop moeten gaan, maar zich ook moeten realiseren dat haar emanciperende functie alleen maar werkt als ze vertrouwd wordt door ‘het volk’." Daar zit het probleem niet. De leiders moeten juist de massa vertrouwen, niet andersom.

Lissabon

Het Duitse constitutionele Hof (het Bundesverfassungsgericht) doet op 30 juni a.s. uitspraak in enkele zaken tegen het Verdrag van Lissabon. Er bestaat een kans dat het Hof dit Verdrag geheel of gedeeltelijk ongrondwettelijk verklaart, of een referendum zal verlangen.

Conservatieve dilemma's over Iran

De bekende neo-con Daniel Pipes is lang niet de enige uit zijn kringen die vindt dat Ahmedinejad in Iran moet winnen. Daar zit een eenvoudige logica achter: hoe groter de boef die in Teheran de baas is, hoe meer legitimiteit voor een Israelische aanval op het Iraanse atoomgebeuren en dat laatste is goed. Israel als frontlijnstaat tegen de islam, of zoveel mogelijk herrie in het Midden-Oosten bevordert de Second Coming of Christ, enz. So much voor de democratische inborst van dit gezelschap. En jammer dan, voor Neda.

Aardig is dat zelfs the Brussels Journal, zij het niet Paul Belien zelf, juist de insteek van grote verontwaardiging over de verkiezingsfraude kiest en daarmee opkomt voor de Iraanse democratie en een overwinning voor Mousavi. Net als bij John McCain zijn daar de pijlen gericht op Obama's voorzichtige aanpak:
"It is a damning indictment of the West, and most especially of Obama and his dreamy incapacitating liberalism." Ook Het Vrije Volk.com neemt deze afslag.

Verstandige conservatieven, zij die echt het belang van de Iraanse opstand in het oog houden, zoals Andrew Sullivan in een eindeloze serie posts, zien in dat te directe interventie door Obama de oppositie daar in diskrediet zou brengen en verzwakken: te snel te beschuldigen 'agenten van het imperialisme' te zijn. De herinneringen aan de Sjah, en aan de CIA-coup tegen Mossadeq in 1953 zijn in Iran nog zeer levendig.

Zombie parties

Zombie parties, via Sullivan:

"Jon Rauch says it well:

We know what happens when movements or parties continue to stagger forward after running out of ideas: They become zombies. Zombie parties are a recurrent feature of electoral democracies. Unable to articulate any coherent or workable governing philosophy, they mindlessly jab at cultural hot buttons, mechanically repeat hardwired tropes ("cut taxes, cut taxes, cut taxes"), nurse tribal resentments, ostracize independent thinkers. Above all, they feel positively proud of their doggedness. You can’t talk them out of it. Think of the Republicans in the FDR years, the Democrats in the Reagan years, the British Labour Party in the Thatcher period, and the British Conservative Party in the Blair period. Think of Japan’s Liberal Democratic Party for most of the past half-century, or France’s Socialists today. To get a new brain, zombie parties usually need to spend years out of power or wait until a new generation rises to leadership.

Lexington wants to add Gordon Brown's Labour Party to the list."

En ik draag de Partij van de Arbeid voor.

Wereldburgers

Frits Abrahams, de achterpaginist van NRC-Handelsblad is de laatste dagen gegrepen door een filmpje op YouTube over een leeuw, brengt zijn lezers op de hoogte van de laatste stand van zaken en concludeert dan:

"Zo ver, zo goed (ik heb de afgelopen dagen veel Engels moeten lezen)."

Abrahams is een prominent vertegenwoordiger van de opvatting dat al die mensen die liever wat minder immigratie willen, of niet zoveel dubbele nationaliteiten, of bezwaar hebben tegen bepaalde aspecten van de EU, of de islam niet bijvoorbaat als het toppunt van spirituele verlichting ervaren lijden aan 'eng nationalisme'. Bange mensen die niet over de grens kijken. Losers. Het tegendeel van wereldburgers zoals hij zelf.

Misschien doe ik een beetje flauw, maar van een wereldburger, en al helemaal van een betaalde columnist die over alles een mening heeft en elke dag maar één stukje hoeft te schrijven, verwacht je toch dat hij een flink deel van de wereldpers en -blogs bijhoudt. En het niet als een opgave ziet Engels te moeten lezen.

We zien hier iets van een paradox. De internationaal bekendste Nederlandse spraakmakers van dit moment zijn Wilders en Hirsi Ali. (De bekendste dode Nederlander is Theo van Gogh.) Wat je ook van, bijvoorbeeld, Wilders of zijn publiek vindt, hij is een wereldster van Israel tot Amerika. Pechtold, Halsema, Abrahams, Etty of Pels: de wereldberoemdheid van deze kosmopolieten houdt op bij het spreekwoordelijke Wuustwezel.

De 'wereldburgers' voeren hun discussie in een nationaal forum, de 'nationalisten' nemen deel aan een internationaal debat. Of houden in elk geval de buitenlandse media bij.

De tegenstelling is dan ook niet die van nationalisten versus wereldburgers. De strijd gaat tussen democraten die de natie-staat zien als locus van politiek en cultuur, van waaruit internationale verbanden worden gelegd, en globalisten die nationale cultuur als overbodig of niet-bestaand zien, en democratie als gevaarlijk en daarom politieke bevoegdheden het liefst in handen leggen van post-democratische instituties of elites.

Neda

Dat Neda stierf zonder hoofddoek, als vrije vrouw, was ook anderen al opgevallen. Dat Westerse landen en regeringsleiders terughoudend zijn in hun kritiek op de ayatollahs is begrijpelijk. Dat islamitische regimes hun mond houden over de onderdrukking van de Iraanse meerderheid is verklaarbaar: voorzover ze plaatsvinden, verlopen hun eigen 'verkiezingen' langs dezelfde lijnen. Het is mooi Obama nobele woorden over de Koran te horen spreken, maar naar die woorden handelen is vers twee.

De bevolking in de moslimwereld heeft weinig mogelijkheden zijn solidariteit met de Iraniërs te uiten. Maar je zou verwachten dat (naast de naar hier gevluchte Iraniërs) ook de andere Westerse moslims, die daartoe wel alle ruimte hebben, opkomen voor hun broeders en zusters die door een zich islamitisch noemend regime worden afgemaakt. Over het leed van het Palestijnse broedervolk maakt men zich (terecht, maar niet altijd met de juiste argumenten) immers ook altijd erg druk.

De Meiden van Halal op de bres voor Neda. Weinig kans.

Fellow travelers in de PvdA

Scheidend burgemeester Wallage van Groningen noemt degenen die in de PvdA op zoek zijn naar een herstel van de band met haar kiezers 'fellow travelers van het populisme van Wilders'. Minderheden krijgen dan de schuld van het grote onbehagen: ‘Dat is één keer gebeurd, halverwege de vorige eeuw, en dat is slecht afgelopen.’

Als er iets is dat het grote onbehagen aanwakkert, is het de voortdurende neiging dat in de hoek te zetten van het nationaal-socialisme, de Holocaust, Goebbels, Der Ewige Jude, de Waffen-SS, der Stürmer, de vervolging van Anne Frank en de suggestie van 'het Jodenjong loert'. Kortom, van het Makkianisme. Het is ook wel bijzonder gemakkelijk dit onbehagen vervolgens ook nog op één hoop te gooien met Wilders.

Een variant is nog deze van de bekende verlichte sociaal-liberaal Dick Pels (hier) als hij het heeft over 'De wereldburger bestaat niet' van René Cuperus (waarop Bos stemde bij de EU-verkiezingen):

"In plaats van zoveel mogelijk mensen te willen opvoeden tot een beetje meer wereldburgerschap, wordt het kosmopolitisch ideaal meteen onderuit geschoffeld. Zou Cuperus weten dat zijn titel vrijwel letterlijk voorkomt in het programma van Musserts NSB?"

Met zulke vrienden (Pels is overigens inmiddels verhuisd naar GroenLinks) gaat de PvdA op weg naar nul zetels.

Even een tussendoortje over de 'kosmopolieten'. Er is een standaardredenering in omloop die als volgt luidt: hoger opgeleiden profiteren van Europa, reizen van hot naar her, ze voelen zich overal thuis en hun kinderen studeren aan buitenlandse universiteiten. Lager opgeleiden hebben dat allemaal niet en klampen zich vast aan achterhaalde nationale contexten. Onzin. Er wordt nauwelijks in het buitenland gestudeerd, en de voornaamste internationale ervaring van onze kosmopolieten bestaat uit een tweejaarlijks bezoek aan Londen met winkelen bij Harrod's en zo mogelijk een van tevoren geboekte West-End musical.

De werkelijke oorzaken van de Grote Onvrede liggen in de verschuiving van een samenleving van 'hoog vertrouwen' naar één van 'laag vertrouwen': er zijn er drie.

De eerste is het neo-liberalisme, zoals zich heeft geuit in de afbraak van sociale zekerheid en collectieve voorzieningen. Uit alle onderzoek blijkt dat Nederlanders in grote meerderheid zeer gehecht zijn aan de (vroegere) diverse verzekeringen tegen extern onheil als werkloosheid, ziekte, arbeidsongeschiktheid en de oude dag. Weinigen hadden ook behoefte aan het verdwijnen van diverse gezamenlijke nutsvoorzieningen als energiebedrijven en ziekenfonds - uiteindelijk wordt iedereen die niet een dagtaak maakt van het 'kiezen' van de zoveelste 'provider' van de diverse diensten eenvoudigweg genaaid. Dat is immers het hele idee achter 'marktwerking': wie niet voortdurend oplet, zit aan een veel te duur contract vast dat net twee weken geleden had moeten worden opgezegd (maar waar stond dat?). De PvdA heeft deze neo-liberale trends omarmd, en bijvoorbeeld nog heel recent niet ingegrepen toen Nuon en Essent voor de collectiviteit hadden kunnen worden gered.
Konden we er vroeger op vertrouwen dat de overheid als uitdrukking van onze gezamenlijke wil zorgde voor goed georganiseerde zekerheid, zorg en nutsvoorzieningen, nu moeten we individueel voortdurend alle polis- en andere voorwaarden bewaken om te voorkomen dat we het schip ingaan. Onbegonnen werk. Van hoog naar laag maatschappelijk vertrouwen.

In de tweede plaats is daar migratie. Een bescheiden, wellicht vermeend, tekort aan arbeidskrachten in het begin van de jaren '70 werd opgevuld met niet meer dan 70.000 Turkse en Marokkaanse 'gastarbeiders'. Zonder ook maar een moment te overwegen wat de culturele consequenties zouden zijn werden - ergens rond 1990 via 'gezinshereniging' en 'gezinsvorming' de sluizen voor massamigratie opengezet. En in een nooit vertoond tempo groeiden die 70.000 gastarbeiders uit tot (bijna) een miljoen, geconcentreerd in enkele grote steden. (Ik zag in mijn Amsterdamse periode (de hele jaren '80) één hoofddoek - op een zonnige zondagmiddag in de Sarphatistraat. Bezienswaardigheid!). De Partij van de Arbeid stond aan de wieg van deze massamigratie: het was immers zielig dat die gezinnen achterbleven in Turkije en Marokko. Dat de allochtonen met heimwee naar den Uyl massaal PvdA stemden zal ook hebben geholpen.
Maar de massamigratie van laag- tot ongeschoolden uit enkele derde-wereldlanden, en de concentratie van die migranten in enkele wijken betekende een enorme opleving van criminaliteit, een introductie van man-vrouw ongelijkheid die Nederland in die vorm nooit had gekend, tot homohaat, anti-westerse en anti-seculiere opvattingen, anti-sexuele houdingen en vooral ook tot islamisme. Theo van Gogh werd vermoord. De inheemse bevolking was en blijft verbijsterd. Van hoog naar laag maatschappelijk vertrouwen.

En de derde bron van het verlies aan maatschappelijk vertrouwen ligt in het politiek bestuur. In het verdwijnen van de nationale democratie. Hoezeer ook de details en mechanismen aan de meeste kiezers voorbijgaan, ze voelen goed aan dat - sluipend, precies in dezelfde periode (1990-2008) dat het neo-liberalisme en massamigratie plaatsvonden - het grootste deel van onze volkssoevereiniteit oploste in een zwart gat in Brussel. Verdrag van Maastricht, commissie-Delors. De basisgedachte, dat dit land een politieke democratie is en dat die 150 gekozen mensen in die ene vergaderzaal uiteindelijk alles kunnen bepalen dat nodig is om de samenleving vorm te geven, in alle mogelijke details, dat idee is vervaagd, weg, over en uit. Dat gaf een enorm gevoel van verlies aan autonomie. Het negeren van het EU-referendum, waarvan de uitslag ons even zo'n prettig democratisch gevoel gaf, bevestigde dat gevoel van machteloosheid. Van hoog vertrouwen, in onze eigen democratische verhoudingen, in de politiek, naar laag vertrouwen. Bijzonder laag.

Ik zie het niet meer gebeuren, maar wil de sociaal-democratie nog terugkomen, dan zijn dit dus de sleutels: herstel van de collectiviteit, een definitief einde aan de massamigratie en een versnelde assimilatie van de huidige migrantengemeenschappen, en een terugbevochten politieke democratie - een 'opstand' tegen de Europese Unie.

Ayatollahs kloppen op de deur

In Nederland, wel te verstaan. Volgens Sjuul Paradijs, in elk geval, is voor het eerst een journalist als verdachte aangemerkt. Na het oppakken van Nekschot wordt nu een stap gezet in de richting van de grote media. Na wat inleidende probeersels richting GeenStijl, Hoeiboei en enkele andere sites, is het grote intimideren begonnen. De poging Fitna preventief te ruimen. De vervolging van Wilders vanwege zijn kritiek op de islam. De ernst van de actie van vandaag is niet te onderschatten.

Enig nut is immers niet van de inval bij de Telegraaf-journaliste te verwachten. Haar publicaties waren al verschenen, de informatie was dus al gebruikt en ze zal de stukken ook elders in kopie hebben bewaard - als ze ze al thuis had. Het uitsluitende doel kan dan alleen liggen in de afschrikwekkende werking van het overhoophalen van een privé-woning.

Het grote staatsgeheim dat blijkbaar bewaard moet worden, is dat de AIVD klakkeloos andermans ongefundeerde 'intelligence' heeft overgenomen betreffende de niet-bestaande massavernietigingswapens van Saddam Hussein. Nog belangrijker is waarschijnlijk dat Balkenende in dezen evenmin in staat was tot zelfstandig nadenken.

Nog wel zo gewichtig is het staatsgeheim dat noch de AIVD, noch de premier in staat waren de krant (en eventueel enkele relevante boekjes van voormalige wapeninspecteurs) te lezen en daar op eigen kracht conclusies uit te trekken. Iedere geïnteresseerde leek zonder oogkleppen wist ruim voor de inval in Irak dat geen massavernietigingswapens zouden worden gevonden. En, bovendien, dat die wapens niet de werkelijke redenen voor die inval waren. Die redenen stonden immers riant gepubliceerd op de website van het toenmalige Project for the New American Century.

Alarmerend is overigens dat geen enkele politieke partij tot dusver zijn afschuw over deze affaire heeft laten blijken.

Pechtold vs. Bos over integratie

Wouter Bos stelde in zijn geruchtmakende interview van afgelopen zaterdag (13/6) (waarin hij bekendmaakte dat hij niet op EU-lijsttrekker Berman maar op René Cuperus had gestemd) de vraag wat nou eigenlijk de visie van D66 op integratie was. Pechtold kwam terug (15/6) met, in essentie: iedereen meer kansen bieden op de arbeidsmarkt en herziening van het ontslagrecht.

Ontslagrecht?

Bos had natuurlijk gelijk: D66 heeft geen visie op integratie, want er is in haar visie helemaal geen integratieprobleem. Er was - c.q. is - slechts een Fortuyn-probleem, een Hirsi Ali-probleem, een Verdonk-probleem en dan nu een Wilders-probleem. De islam is in de ogen van D66'ers een milde vorm van Zen-boeddhisme die ons aller spirituele beleving alleen maar een flinke impuls kan geven.

Integratie heeft geen culturele component, zegt Pechtold. Althans, het daar over hebben leidt tot het tegen elkaar opzetten van groepen. In de D66-visie zou ook het van de ene dag op de andere overplaatsen van een miljoen SBS6-kijkers naar Saudi-Arabië geen enkel cultureel effect, laat staan conflict, met zich meebrengen. Hooguit zou het Saudische ontslagrecht wat bijgesteld moeten worden, en hoppa.

Bos kwam terug met het standpunt dat cultuur en religie er wel toe doen in het integratieproces, maar legt in het geheel niet uit hoe. In plaats daarvan poneert hij dat integratie, net als bij arbeiders en vrouwen, een emancipatieproces is. En dat gaat niet vanzelf, daar is leiding voor nodig, en - komt dat even goed uit - voor het aansturen van emancipatieprocessen is de PvdA nou juist uitgevonden.

Integratie is echter geen emancipatieproces. Hooguit kunnen door een mislukte integratie migranten in een sociaal-cultureel ghetto terechtkomen, dat op zijn beurt maatschappelijke achterstand genereert, die dan weer bestreden moet worden met veel extra onderwijs en arbeidsmarkt-maatregelen. Maar primair is integratie: culturele assimilatie, dat wil zeggen het overnemen en internaliseren van de kernwaarden van het land van aankomst. Dat is zo in klassieke immigratielanden met hun 'diversiteit' en nog veel sterker in een cultureel homogeen niet-immigratieland als Nederland.

Wil integratie (alsnog) zo succesvol mogelijk zijn, zijn drie stappen vereist:

Ten eerste: het met nagenoeg alle middelen stoppen van de instroom van nieuwe (laaggeschoolde, niet-Westerse) migranten. Verdonk was daar goed mee op streek, en haar beleid had succes. In twee jaar Albayrak/Vogelaar zijn huwelijks- en asielmigratie echter weer pijlsnel gestegen. Kwestie van softheid en zielig vinden. De nieuwe minister van der Laan is daar inmiddels ook achter. Anders blijft integratie dweilen met de kraan open. Dus: verhoog drastisch de inburgeringseisen, net als de vereiste beheersing van het Nederlands.

Laat, ten tweede, nieuwkomers de Nederlandse identiteit verdienen. Dat maakt ze trots op Nederland. In de V.S. gaat dat ook zo. Nu wordt het paspoort uitgedeeld als was het een strippenkaart. Een 'handig reisdocument'. En laat de nieuwkomers hun oude paspoort inleveren. Dat mag voor Marokkanen een technisch probleem opleveren, maar dan hebben ze meteen een goede reden om tegen de koning actie te voeren (dat werkt pas emanciperend!). Het Marokkaanse identiteitsbeleid is niet ons probleem.

En vooral: ga met alle middelen segregatie tegen. Het bij elkaar klitten van migranten in 'zwarte' wijken bestendigt het handhaven - soms zelf versterken - van een groot deel van de oorspronkelijke cultuur. In Iran gaan mensen met miljoenen tegelijk de straat op tegen (teveel) godsdienstige dwingelandij, hier vechten moslims juist voor het dragen van de symbolen van die dwang.

De essentie is: bevorder met alle middelen een volledige identificatie van nieuwkomers met de Nederlandse cultuur. De rest komt vanzelf. Immers, ook het in de hand nemen van het eigen, individuele lot is een onderdeel van onze cultuur.

Elsbeth's beschaving

Elsbeth Etty, onze nationale furie, gaat weer eens los. Dit keer tegen de these dat de elites de democratie hebben verraden (zie ook hier, onderaan post). Elite verwijst voor "... naar een geestelijke elite, die de beschaving verdedigt tegen onrecht en barbarij."

Noblesse oblige, zou je zeggen, maar al eerder wist Etty zelf eerzame voorstanders van het enkele paspoort voor bewindslieden in verband te brengen met de Waffen-SS: Unsere Ehre heisst Treue. Deze keer krijgt 'het populisme' (iedereen die het niet met Etty eens is) er van langs in een tirade die eindigt met:

"Het mechanisme verschilt in niets van de nationaal-socialistische mantra: „Het Jodenjong loert.” "

Hoe beschaafd.

Olie

Twee nuttige complementaire stukken over de grondstoffenmarkt in de NRC (16/6). In het eerste blijkt dat de Rotterdamse olieopslag vol zit met ruwe olie, en dat er daarnaast nog tientallen tankers gevuld met olie ronddobberen op de Noordzee. Er is zelfs een mooi kaartje bij waar ze allemaal liggen. Het heeft te maken met het verschil tussen spotprijzen en termijnprijzen, maar de hoofdzaak is: er is wereldwijd een enorme voorraad, en er is dus geen schaarste door 'toenemende vraag door een aantrekkende wereldeconomie'.

Toch stijgen de prijzen, en daarover gaat het artikel daar direct onder. Maarten Schinkel legt uit dat (zoals ook hier betoogd) nieuwe constructies het mogelijk hebben gemaakt voor bijvoorbeeld pensioenfondsen in grondstoffen te 'beleggen'. Door die enorme influx, en soms uitflux, van geld springt de grondstoffenmarkt wild op en neer. Een relatie met schaarste van de feitelijke grondstoffen is er niet meer. Aluminium, zegt Schinkel, spoot bijvoorbeeld gisteren in prijs omhoog terwijl de voorraden alleen maar groter worden en de vraag stagneert.

De consequenties van dit soort speculatieve bewegingen - veroorzaakt door fenomenale zwermen geld op zoek naar een bestemming - zijn groot. De gestegen olieprijzen kosten ons allemaal geld, en gaan drastisch ten koste van mogelijk economisch herstel.

Kortom, wanneer neemt de hogere politiek (de VS, de EU) stappen om deze geldzwermen te stoppen en het financiële systeem tot zijn essentie terug te brengen?

Teheran

De verkiezingen in Libanon liepen uit op een verrassende en bemoedigende overwinning voor het pro-westerse kamp. De presidentsverkiezing in Iran werd ongetwijfeld gewonnen door de hervormingsgezinde kandidaat, en op de meest doorzichtige wijze ooit vertoond gestolen door de groep rond Ahmedinejad.

Zijn 'herverkiezing' werd al snel door de Opperste Leider aangemerkt als Goddelijke Interventie (wellicht analoog aan Maradona's Hand van God), maar inmiddels heeft genoemde Leider toch maar ingestemd met een onderzoek of Allah de stemmen wel goed heeft geteld. Er waren vandaag dan ook een miljoen, en misschien wel twee of drie miljoen demonstranten op de been.

Misschien wel aardig te vermelden dat neo-con Daniel Pipes, die nog eens mocht opdraven op het afscheidsfeestje van de LPF, al hoopte op een overwinning voor Ahmedinejad. Veelzeggend over de liefde voor de democratie in deze frisse kringen.

Gelukkig is daar ook onconventioneel conservatief blogger Andrew Sullivan, die ineens gegrepen is door de Iraanse zaak en er in slaagt veel meer nieuws en nieuwtjes te verzamelen dan de traditionele media. Hij heeft inmiddels zijn huiskleur veranderd in groen.

Identificatie

Merkwaardig bericht in Trouw onder de title "Dubbel paspoort zegt niets over Nederlanderschap". Kennisinstituut NICIS liet onderzoeken hoe de allochtone middenklasse in Rotterdam zich verbonden voelt met de stad:

"Belangrijkste conclusie is dat gevoelens van 'lokale en transnationale verbondenheid' goed samengaan. "Zij die zich het sterkst verbonden voelen met Rotterdam identificeren zich sterker met mensen in het herkomstland dan degenen die zich in Rotterdam minder thuisvoelen." "

In het stukje niets over dat Nederlanderschap.

Dan hetzelfde onderwerp in de Telegraaf:

"Het bezit van een dubbel paspoort doet volgens het onderzoeksinstituut geen afbreuk aan het Nederlanderschap. De onderzochte doelgroep ziet het 'extra' Nederlandse paspoort vooral als handig document waarmee reizen binnen en buiten de Europese Unie gemakkelijker gaat. Bovendien gaven Turken aan hun paspoort te behouden voor toegang tot de Turkse arbeidsmarkt. Het heeft ook een symbolische waarde. „De dubbele nationaliteit is een weerspiegeling van hun binding met twee landen.” "

Dat extra paspoort toch vooral als handig reisdocument. En het Turkse paspoort als achterdeur om eventueel weer terug te kunnen.

Daar is geen onvoorwaardelijke identificatie met Nederland in te vinden. Ik blijf van mening dat de Nederlandse nationaliteit uitsluitend moet worden verstrekt - eigenlijk: had moeten worden verstrekt, maar het kan nog steeds - aan die migranten die, tenminste voor hun kinderen, volledig en exclusief voor een toekomst in dit land kiezen. Wie onze nationaliteit ziet als een 'handig reisdocument' blijft een vreemdeling in een vreemd land.

Optimisme

De kredietcrisis heeft een Janus-kop. Na een dieptepunt in maart stegen de aandelenkoersen flink, er wordt veel gepraat over 'green shoots', op Wall Street begint een "Happy Days are Here Again"-gevoel de kop op te steken. De dagen van het Amerikaanse debat over de wenselijkheid van nationalisatie van banken - nog maar drie maand geleden - lijken een eeuw geleden. Het is net alsof alles weer dik in orde is.

Omdat de overheid de collectieve sector op peil houdt door de staatsschuld op te laten lopen, ervaart een groot deel van de bevolking helemaal geen crisis. Maar in de sectoren die direct getroffen worden is de slachting enorm. Wärtsilä, een bouwer van scheepsmotoren, noteert een teruggang in de omzet van 84%. Alle bedrijven die kapitaalsintensieve producten verkopen maken dat mee, en daarnaast branches die in bijvoorbeeld transport, export, grondstoffen (als staal) of dure consumentenproducten doen.

De aandelenhausse werd voorafgegaan door een stijging in de grondstoffenmarkt - olie, metalen, soja. De kenmerkende riedel is dat dit op een opleving van de wereldeconomie duidt. Merkwaardig. Van dat laatste is immers niets te zien. Er is op zijn allerbest sprake van een afnemende krimp.

De grondstoffen- en aandelenhausse is waarschijnlijk te wijten aan een ander mechanisme. Door de massale creatie van nieuw geld door vooral de Amerikaanse Fed, en de dito massale financiële steun voor de banksector, is onnoemelijk veel liquiditeit in omloop gebracht. Dat geld vindt uiteindelijk bij voorkeur zijn weg in snel renderende beleggingen. Lees: er ontstaan nu weer nieuwe bubbels die met de echte economie niks te maken hebben. Door de recente uitvinding van het zoveelste 'innovatieve financiële product' - de Exchange Traded Commodities - is het bijvoorbeeld ineens eenvoudig geworden in grondstoffen te 'beleggen'. De ETC's stoppen hun geld in voortdurend opschuivende pakketten opties op grondstoffen (futures). Zo zijn grondstoffen niet langer een exotische markt waar verbruikers 'op termijn' olie of koper of aardappels konden (ver-)kopen, maar een gewone 'asset class' waar pensioenfondsen hun geld in kunnen steken, net als in staatsobligaties, onroerend goed of aandelen.

In gewone kredietverlening aan het MKB wordt dat geld in elk geval nog maar mondjesmaat gestoken, en tegen hoge rentes, en dat schaadt de economie. Wellink ontkende dat nog weer eens, tegen alle vormen van beter weten in. Hij verkondigde nog maar eens opnieuw dat de banken in de problemen waren gekomen door teveel krediet te verlenen, en dat een krap beleid dus logisch was. Dat is, ook weer opnieuw, flauwekul. Banken kwamen in de problemen door veel geld uit te lenen aan hedge funds, private equity, onroerend goed-constructies en door de productie van, of handel of belegging in onwaarschijnlijke hoeveelheden derivaten (als de hypotheekpakketten en credit default swaps). Niet door het uitlenen van geld aan het midden- en kleinbedrijf.

Door het ontbreken van krediet krimpt de economie in hoog tempo, met enorme consequenties op de iets langere termijn. Dat zag de Nederlandse Bank dan wel weer goed: dit jaar dik 5% krimp, en tegen de 900.000 werklozen in 2011. Bijna drie keer zoveel als nu.

Het weerhield Wouter Bos er niet van vandaag een bijeenkomst voor optimistische ondernemers te bezoeken. Tuurlijk. De banken uit de wind houden, verder niets doen en als politicus je kop in het zand steken, dat gaat helpen om hoger te komen dan die 12% van de kiezers die de PvdA nog steunen.